Ian Curtis heeft geen gemakkelijk leven gehad, dat is wel het minste wat ik kon opmaken uit Control de eerste film van rockfotograaf Anton Corbijn. Control is gebaseerd op het book Touching From A Distance, een boek geschreven door Deborah Curtis. Miss Curits is eveneens co-producer van de film.
Ik ging eigenlijk in de eerste plaats om te genieten van de muziek en wat meer te weten te komen over de band Joy Division. Kortom, ik verwachtte geen schokkend goede biopic maar Control is zoveel meer dan alleen een biopic over Joy Division. Sam Riley zet hier zonder twijfel een van de beste acteerprestaties van het jaar neer. Het is ongelooflijk hoe hij Ian Curtis imiteert, Sam Riley lijkt niet alleen op Ian Curtis hij is het gewoon. Vooral bij de robot-achtige wandelbewegingen tijdens de optredens maar ook de andere vreemde tics, aanvallen en zelfs zijn stem. Alles klopt gewoon. Tijdens de optredens wordt er trouwens ook echt live gespeeld wat ook weer een extra dimensie geeft aan de film. Hoe meer succes Joy Division boekt, hoe zwaarder het wordt voor Ian. Hij wilde nooit beroemd worden en op het toppunt had hij er ook geen plezier meer in. Dit tot grote frustratie van de fans en waarschijnlijk ook de bandleden. Maar de grootste innerlijke kwelling komt toch van die andere kant, zijn driehoeksverhouding met Deborah Curtis (zijn vrouw) en Annik Honoré (de belgische “groupie”). De andere personage’s zijn beduidend minder uitgewerkt maar dit voelt nooit echt aan als een gemis. Ian is zo’n fascinerende persoonlijkheid dat er makkelijk een hele film aan besteed kan worden.
Joy Division schreef muziekgeschiedenis en Ian was daar voor het grootste deel verantwoordelijk voor al viel dit voor hem zeer zwaar. Control geeft een beeld van de man achter het muziekaal genie zonder hem ooit echt te gaan verheerlijken. Een zeer sterke biopic en een aanrader voor elke filmliefhebber.
Ik heb gisteren (omdat ik toch toevallig in leuven was) eventjes een dagje marktrock meegepikt. Echt veel verwachtte ik er niet van, ik verkies toch eerder de festivals op een echte weide maar marktrock was verrassend amusant. Qua kwaliteit op het podium kan ik redelijk kort zijn. Absynthe Minded was weeral monsterachtig goed, Shameboy was een feestje van formaat en voor de rest deed Tom Helsen erg goed zijn best, Arid maakt fucking stadion rock met veeel te veel “Oooooh” en “Looove” en alle nummers lijken zo hard op elkaar dat het op den duur gewoon boooooring wordt, dan blijven er enkel nog Fixkes over. Ja die mannen doen ook hun best, maar al dat gezaag in het dialect ligt me toch niet zo (behalve kowlier zijn gezaag dan). Kortom, Absynthe Minded blijft een van mijn favoriete Belgische live bands. En dan vooral als ze hun nummers speelden van hun eerste album (Aquierd Taste). Die mix van jazz-zigeuner-rock-blues past gewoon perfect bij deze kerels. Voor de rest nog wat frieten en ijsjes gegeten en een beetje gedronken. Marktrock blies me niet van m’n sokken maar is meer dan geslaagd.
Zo ik ga weer een week op holiday naar het beestig coole Italië. Het land van de vespa’s, kleine loodgieters en lelijke kapsels. Yihaaaaa!!
En dan is er nog iets hier kan je een GRATIS live dvd van Panda Bear bestellen. Als je de versie met artwork wilt moet je een donatie maken van tussen de $5 en $10. Mijn dvd heb ik net besteld, zonder artwork.
Voor degenen die willen weten hoe het afloopt klik HIER, voor degenen die dat niet willen weten, klik HIER.
Een film die wild enthousiast werd onthaald op het filmfestival van Cannes. Een film van rock-fotograaf Anton Corbijn over dé cultband van de jaren 80 nl. Joy Division. Een band die amper 3 jaar heeft bestaan maar een ongelooflijke invloed heeft gehad op de volgende generatie post-punk en new wave groepen. Een film die zeker de moeite waard is voor elke muziek- en filmfan. “Control” de trailer vind ik al beestig, wat voor een zalige film gaat dat worden. Ian Curtis for president!
Joy Division - Love Will Tear Us Apart ( de opper-joy division schijf!)
Joy Division - Shadowplay ( de op-een-na-opper joy division schijf!)
Ingedeeld onder: moevies and boeks
Ik ben gisteren Spiderman 3 gaan uitchecken. Spiderman is altijd al mijn favoriete stripheld geweest en hij liet zich weer van zijn beste kant zien in deze zaaaaalige actie film. Er zit t.o.v. de 2 vorige films zeker meer diepgang in, Peter Parker moet zichzelf terug onder controle krijgen (door een symbiote ofzoiets) en dat gaat niet altijd even best. Ook de special- effects waren weer van buitengewoon hoog niveau, abnormaal vette vecht- en actiescenes waarin spiderman van het ene gebouw naar het andere slingert achterna gezeten door Venom en Sandman om ze uiteindelijk allebei dik op hun doos te geven. Een echte aanrader voor de mensen die The Good Shepherd de allerslechtste film vonden die ze ooit gezien hebben en voor al die anderen die zich nog niet aan The Good Shepherd hebben gewaagd (zeer verstandig trouwens!).
Spiderman 3 trailer
Spiderman int jappanees!!! met z’n eigen powerrangersrobot
Ingedeeld onder: moevies and boeks
Donderdag heb ik in de Kinepolis 300 uitgechecked, 2 uur vollebak actie gebaseerd op een stripverhaal van Frank Miller (Sin City). Zack Snyder heeft geprobeerd om die stripverhaalstijl redlijk intact te houden d.m.v. van een bluescreen. Zo zitten er enkele werkelijk adembenemend vette beelden bij van de gevechten tussen de Spartanen en de Perzen. In de focus wordt deze film echt weer zwaar afgekraakt maar wie luistert er nu nog naar fossielen zoals Dave Mestdach en Patrick- ik kijk alleen naar film noir-Duynslager. Ik zou gewoon zeggen, iedereen die een dikke film wil zien met veel ontblote (mannelijke) bovenlijven, veel speren, pijlen, zwaarden en lelijkers go see that movie!
“Achter de schermen bij QOTSA: 11 seconden microfoongeruis, 8 seconden gitaargefriemel, 6 seconden drumgeroffel. En dan, net voor het filmpje afloopt, de coolste riff van 2007.” Aldus Humo!!
Die nieuwe van QOTSA gaat zwaar roelen!
In de humo kunnen ze er blijkbaar niet genoeg van krijgen, deze nieuwe van Battles is op z’n minst een beetje vreemd te noemen. De videoclip ziet er ongelooflijk vet uit en dat “space stemmetje” heeft ook wel zijn charme. De clip duurt 4.08 minuten en het liedje zomaar eventjes 7.07 minuten.
Battles - Atlas
mp3: Battles - Atlas
Ingedeeld onder: moevies and boeks
Ex drummer is een film van Koen Mortier die op 31 januari te zien is in de bioscoop. Over die film weet ik eigenlijk geen hol(enkel dat de film gebaseerd is op een boek van Herman Brusselmans), maar ik weet wel wie er onder andere voor de muziek heeft gezorgd. Niemand minder dan Timmy Vanhamel en de Flip Kowlier, en wat een dikke plaat heeft die kowlier gemaakt. Dikke stoner-rock a la QOTSA en Kyuss, zo had ik Kowlier nog nooit gehoord.
De Grotste Lul Van ‘t Stad - Flip Kowlier
Ex Drummer
Ingedeeld onder: moevies and boeks
Wassup Rockers is een film gebaseerd op het leven van enkele Latino-Amerikaanse kerels die, in plaats van de hip-hop cultuur te volgen die zeer overheersend aanwezig is in hun buurt, hun eigen ding doen door strakke t-shirts en broeken te dragen,naar punk rock luisteren en te skaten. De film ziet er erg documentaire-achtig uit maar is het niet alhoewel een groot deel van de film niet echt uitgeschreven was en de personages eigenlijk gewoon zichzelf spelen. Er zijn ook vele dingen tijdens het filmen nog aangepast aan de screenplay (recente gebeurtenissen in South Central) om zo de gevaarlijke omgeving beter weer te geven waarin deze kids opgroeien. Larry Clark wilde met deze film de wereld een beeld geven op de cultuur van de skateboarders in South Central, volgens mij heeft de Larry dat zeer behoorlijk gedaan.
