Jonge Canadese broekies maken hun eerste échte plaat. Lees hier wat MyJukebox daar van vindt.
Als extraatje… een paar nieuwe TPC nummers!
Sint-Truiden zendt zijn zonen uit. De mannen gaan gebukt onder het alter ego van Johnny Berlin en maken post-punk. Deze maandag stelden ze hun eerste/tweede? langspeler Find What You Love And Let It Kill You voor in de Rumba. MyJukebox was er bij.
Het geluid in de Rumba zuigt! Die drum klonk ongelooflijk scherp waardoor de rest als één berg noise over je heen kwam. Later werd het wel wat beter, maar voor MyJukebox was het kalf al verdronken. Maar ere wie ere toe komt, Johnny Berlin speelde ondanks het erbarmelijke geluid een verdienstelijke set. Aboluut hoogtepunt… John Wayne Gacy Jr. de cover van Sufjan Stevens die ook op hun myspace te beluisteren is. Zeer spijtig dat deze niet terug te vinden is op de plaat.
Hun nieuwe plaat klinkt ook lang niet slecht, zeer catchy synths en riffs en een dosis tempowisselingen zorgen voor de nodige variatie. Ondanks het ongelooflijke over aanbod van post-punk/indie groepen van dezer dagen weet Find What You Love And Let It Kill You toch te boeien. Niet elk nummer is even gewedig maar we horen toch dat het overgrote deel van de nummers best te pruimen zijn. The Cure is immer aanwezig op Four en ook Bender Part, Echoes en Upper Middle Class zijn straffe songs. Sint-Truiden, het land van Katarakt en de appelbomen, heeft met Johnny Berlin een bende nieuwe local heroes erbij, als deze kerels dat al niet waren.
Twee jaar na het verbluffende A Present Perfect zijn de mannen uit de Antwerpse onderwereld terug. Pictures Of Stares is het resultaat van intensief touren, schrijven en spelen. WCCC leeft voor de muziek en zo zijn er tegenwoordig niet meer veel groepen.
Islanders trapt de plaat af, de gitaarlijnen worden vakkundig gemixt met een lading schreeuwende synths en wat knallende drums, dit allemaal samengebald tot één brok underground-noise. Zelden zo overtuigd geweest na het eerste nummer van een plaat. Volgend hoogtepunt vinden we bij Mapless, MyJukebox kreeg er werkelijk kippenvel van. Dat dreigend sfeertje, langzaam opbouwen wat dan tot verschillende post-punk uitspattingen komt om wat later te eindigen met een lading vuile synths. Een heerlijk gevarieerd nummer. Nog zo’n straf spul is Noharmy. Een simpel gitaarriffje als basis maar het zijn die zeldzame geniale momenten die dit nummer weer naar verbluffend niveau brengen.
Verder houdt de plaat een even hoog niveau aan met geen moment verveling of noise-irritatie. Hier en daar horen we de invloeden van TV On The Radio (oa. bij Mary The Gun, Stares en Children Inhale) maar ook Liars, Oneida en zelfs wat HEALTH zijn nooit ver weg.
Pictures Of Stares is verslavend. En daarmee is ongeveer alles gezegd.
8,89
Pictures Of Stares ligt op 19 mei in de winkels
Nog nooit had ik van The Microphones gehoord, totdat Pitchfork hun Glow Pt.2 een dikke 9,3 gaf. Matig onder de indruk van deze hoge score, ging ik op zoek naar dit indie-pop/folk-achtig plaatje. Niet veel later bevond ik mij in het heerlijke Microphones-universum, ergens tussen Sufjan Stevens-Bright Eyes-Handsome Furs, Frog Eyes en consoorten moet dat zijn. Een ietwat bizarre combinatie maar het werkt wel. Nog straffer: Glow Pt.2 is, buiten het feit dat het een erg goede plaat is, ook nog eens een erg boeiende plaat. Om de een of andere reden kan ik niet stoppen met luisteren naar de bevreemende soundscape’s die af en toe als intermezzo op de plaat opduiken. Het dreigend sfeertje, dat kille gevoel, deze plaat klinkt bijna duister. Maar ook net weer niet… The Microphones zijn niet te vatten in woorden. Damn dit is straf spul!
9.67
The Microphones - I’ll Not Contain You
The Microphones - You’ll Be In The Air
The Microphones - Samurai Sword
Ga en zoek die plaat ! En als u hem niet vindt, zal ik hem opsturen.
De nieuwe plaat van COEM ruled verdomme hard! De gehele plaat bestaat uit een uiterst aangename mix van indie, jazz en pop. Als er met deze muziekale genre-clash ook nog eens zeer sterke nummers gemaakt worden, hoort u ons al lang niet meer klagen. Sterke gitaarriffs met nog sterkere blaaspartijen maken van We’ve Got Speakers Outside Our Spacecraft de ideale chill plaat tevens de ideale ik-wil-even-mijn-intellectuele-zelve-tentoonspreiden-plaat (whatever dat ook maar mag zijn maar het voelt wel zo).
De plaat begint met een korte vreemde intro waarna meteen het sterkste nummer van de plaat wordt ingezet. Openingstrack “We’ve Got Speakers Outside Our Spacecraft” duurt een slordige 7 minuten en klinkt geen seconde langdradig of vervelend. Om MyJukebox gedurende meer dan 7 minuten niet te vervelen, moet ofwel op één wiel kunnen jongleren terwijl uw haar in brand staat ofwel een zeer straf nummer maken, COEM doet het tweede… met glans. Ook de rest van de plaat mag er zijn, veel variatie in de nummers, goede teksten en een geweldig arsenaal aan instrumenten (tot ping-pong ballen toe) dat de revu passeert.
COEM wordt als band zwaar ondergewaardeerd, het wordt hoog tijd dat hier eens verandering in komt. Met We’ve Got Speakers Outside Our Spacecraft leveren ze een plaat van topkwaliteit af en hopelijk ook een plaat die voor wat meer belangstelling kan zorgen.
8,43 (take that pitchfork!)
COEM - Nightshop (removed by request)
Deze week: Penguins Know Why. Een band uit het meetjesland, ze maken misschien geen echte hardcore maar komen toch dicht in de buurt. Vooral beïnvloed door Sonic Youth, Liars en consoorten maakt Penguins Know Why nummers die zo onpoppy klinken en toch weken in je kop blijven vastzitten. Onconventionele songstructuren, vreemde ritme’s en melodiën en zo unmainstream mogelijk. Kortom het klinkt allemaal super vuil, trashy,… maar toch o zo awesome!
Penguins Know Why wonnen vorig jaar de publieks- en juryprijs bij de Beloften (een Oost-vlaams rockconcours). Dezer dagen touren ze rustig door België en vorig jaar brachten ze ook een super vet EPtje uit dat je kan bestellen op hun myspace.
Stevig rockende Penguins wie wil dat nu niet eens zien? Klik hier voor mijn mening over hun debuut EP en check hun myspace voor leuke muziekjes.
De Dewaele brothers hebben (weer) een remix plaat uit gebracht. Zowat iedereen weet ondertussen wel al het idee/concept achter de plaat dus dat sla ik even over. Wat schiet er dan eigenlijk nog over om over te praten? Wellll de remixen natuurlijk. Op de eerste cd staan de remixen afzonderlijk, op de tweede staan ze aan elkaar gemixt, en er staat ook nog een bonus track op nl. de allereerste soulwax remix.
Zo’n remix plaat is nooit echt origineel of ook maar op enige mogelijke wijze vernieuwend, maar het is bij momenten toch wel een dikke plaat geworden. Zo staat er niet een slechte of irritante remix op de plaat, elke remix is dus goed uitgekozen en goed geremixt. Ik had zoveel jaar geleden ook de 2 many dj’s plaat in mijn bezit, en hoewel ik toen (in tegenstelling tot nu) geen zier om heel het elektro/techno gebeuren gaf vond ik dat toch een zeer behoorlijke plaat om af en toe kei hard door de boxen te laten knallen. Bij deze kom ik dus tot de conclusie dat Soulwax of beter gezegd 2 many dj’s de mannen zijn geweest die mijn ogen geopend hebben en mij hebben doen inzien dat ook dj’s zo hun kwaliteiten hebben.
Anyway we dwalen af van het oorspronkelijke onderwerp nl. de nieuwe Soulwax plaat. Most Of The Remixes is wederom een stukje techno/elektro/… van het betere soort geworden. Kopen die handel als je eens een dik kotfeestje wil geven en niet altijd ED REC Volume Two wilt opzetten.
The Gossip - Standing In The Way Of Control (Soulwax Nite Version)
Behalve het feit dat dit een van de vetste groepsnamen is die ik ooit gehoord heb, is dit ook nog eens een bangelijke band. Creature With The Atom Brain bestaat voor de helft uit Millionaire-guys, Aldo Struyf is de leading man van de band, Dave Schroyen neemt de drums voor zijn rekening Jan Wygers speelt bas en Michiel Van Cleuvenbergen martelt zijn gitaar.
I Am The Golden Gate Bridge is de derde plaat van Creature With The Atom Brain. Oa. Tim Vanhamel en Mark Lanegan gaven hun bereidwillige bijdrage aan sommige nummers en dat is zeker en vast te horen. Zo klinkt Mind Your Own God als de perfecte mix tussen Millionaire en The Mark Lanegan Band. Opener 16 Inch Revolver doet denken aan iets van The Black Keys met synths. Broken Flowers Grow, een iets rustiger nummer met een soort van inka-achtige drum op de achtergrond, klinkt lekker chill totdat Aldo zijn gitaar weer inplugt en er een dikke solo uitperst. Not A Sect, Blackend Roses Same Ol’ Doses en Park My Car Outside The Record Store zijn op en top Millionaire, stonerrock van de eerste noot tot de laatste zucht met hier en daar een vleugje elektronica. Rapeman’s Scalp zonder twijfel het meest creepy en freaky nummer van de hele plaat, maar weer zo ongelooflijk lekker. Het nummer begint als een sneltrein om dan over te gaan in een dikke chill gitaarriff om na zo’n 3 minuten weer vollebak verder te racen. Crawl Like A Dog is geschreven door Mister Millionaire aka Tim Vanhamel himself samen met Mark Lanegan (die daar ook nog wat vocals voor zijn rekening neemt). Soooo what do you expect? Eveneens een dikke 2.44 minuten stonerrock. Afsluiten gebeurt in stijl met I’m Gonna Roll, een nummer in een iets rustiger tempo dan de rest van de plaat. Ideaal dus om dit stukje stonerrock mee af te sluiten.
Voor de Millionaire fans is dit zowat de plaat van het moment om aan te schaffen. I Am The Golden Gate Bridge is oer degelijke stonerrock van het beste soort.
Al de “indie” kids en Radiohead fans zullen ondertussen wel de nieuwe plaat gedownload hebben. But is it any good?
Thom en z’n kompanen proberen vernieuwend en verrassend uit de hoek te komen maar toch vergeten ze nooit wie ze zijn. En dat is nu eenmaal Radiohead, Radiohead is eenenal vernieuwing. Ze komen als eerste op het geniale idee de platenmaatschappij te laten voor wat het is en hun plaat voor niets aan te bieden via een digitale download. In een mum van tijd hebben ze oa. Trent Reznor (NIN) en de Oasis guys ervan overtuigd hetzelfde te doen. Met één simple (marketing) zet staat Radiohead weer bovenaan in de lijstjes kortom Radiohead is weer “HOT”. En ook de muziek is terug hot, door het digitaal aanbieden van de nieuwe plaat zorgt Radiohead er immers voor dat er weer effectief naar de plaat geluisterd wordt. De plaat wordt niet zomaar gekocht uit ”noodzaak” nee, wie de plaat wil hebben moet hem downloaden en zal hem (in de meeste gevallen toch) ook wel beluisteren. En dat is een van de dingen die Radiohead wilde bereiken, geen platenfirma meer die zegt hoe poppy en catchy de plaat wel moet klinken om de massa te bereiken. Gewoon een plaat waar het publiek naar luistert.
Wat ik hoor is een wondermooie Radiohead plaat, eveneens een groeier zoals zowat elke Radiohead plaat. De nummers klinken donker, zwaarmoedig, drijgend, minimal, glorieus en nog zoveel meer. De plaat opent sterk met 15 Step maar eindigt nog sterker met het prachtige Videotape, een eenvoudig piano nummer dat evengoed op The Eraser had kunnen staan. Voor andere hoogtepunten is het niet ver zoeken, Jigsaw Falling Into Place, All I Need, Nude, Reckoner en Weird Fishes/Arpeggi zijn stuk voor stuk nummers die niet zomaar blijven hangen maar werkelijk indruk op je maken.
Ik heb het altijd al moeilijk gevonden een Radioheadplaat te beoordelen omdat dit nu eenmaal enige tijd in beslag neemt. Toen ik zoveel jaar geleden Hail To The Thief voor het eerst beluisterde vond ik het een van de zwaarste miskopen ooit, nu vind ik dat een prachtplaat met ijzersterke nummers, een plaat bijna van het niveau OK Computer. Ofdat In Rainbows een potentiële OK Computer is, kan me eigenlijk niet veel schelen, dit hoeft ook niet. Een ding is zeker, Radiohead maakt met In Rainbows zijn zoveelste meesterwerk op rij.
Zowat heel de muziekbusiness keek uit naar In Rainbows en dit zonder ook maar één single op de wereld los te laten. Die aandacht was naar mijn mening meer dan terecht aangezien Radiohead weer een krachtprestatie van formaat neer zet. 4,5 op 5 voor de plaat en 5 op 5 voor het (marketing)idee. Pure klasse!
Plaat van deze maand is dus (voorlopig) Carnavas van de Silversun Pickups. Silversun Pickups is een collectief uit het zonnige Californië dat bestaat uit Brian Aubert (vocals/guitar), Nikki Monninger (vocals/bass), Christopher Guanlao (drums), en Joe Lester (keyboards). Ze maken een soort van indie-rock met een vleugje Smashing Pumpkins.
Carnavas is een plaat die ik vorig jaar ergens in november/december al gechecked had maar hij is hier nu pas verkrijgbaar. Onlangs was de eerste Europese single Lazy Eye nog de Hot Shot bij stubru en dat was volledig terecht, hier kun je fragmenten van de volledige plaat checken. Het absolute hoogtepunt op de plaat is zonder twijfel het ongelooflijk opgebouwde en melancholische Three Seed. Een nummer dat me werkelijk bij de keel grijpt, de dikke baslijn die door het nummer loopt, afgewisseld met die zalige gitaarriff en dan nog die Billy Corgan-achtige stem daarbij. Zeker een van mijn favoriete nummers van de laatste 5 jaar. Verder staan er nog verdomt zalige nummers op zoals Future Foe Scenarioes, Melatonin, Well Thought Out Twinkles,…Kortom aan beestige nummers geen gebrek op dit heerlijk stukje Californische indie.
Ze spelen binnenkort op pukkelpop, een optreden dat ik tot mijn grote spijt moet missen wegens een vakantietje in het verre Italië. Allen daarheen dus.
Silversun Pickups - Well Thought Out Twinkles (follow link)
Silversun Pickups - Melatonin (follow link)
Silversun Pickups - Well Thought Out Twinkles
