My Jukebox

Amper 18 maanden na A Weekend In The City laat Bloc Party hun derde plaat op de wereld los. Kele blijft experimenteren, dat is zowat de eerste vaststelling na enkele luisterbeurten.

Intimacy opent schreeuwerig, chaotisch tot verontrustend toe. Verschillende gitaarlagen, lang uitgesponnen, stemmen die elkaar flarden tekst toe schreeuwen en straffe drumlijnen. Het is even wennen aan het nieuwe geluid. Maar al gauw blijkt dat ook Bloc Party af en toe terug keert naar hun basis. Bedekt onder lagen elektronische beats en claps zit nog steeds het vertrouwde Silent Alarm geluid. 

Voor een deel stelt het me gerust dat Bloc Party niet blijft stilstaan, niet steeds opnieuw een copie van Silent Alarm aflevert. Intimacy is niet de plaat die we hadden verwacht, maar wat viel er te verwachten? Na Flux keert Kele terug naar het gitaargeluid wat op zich geen slechte zet is. Maar de grootste verwezenlijking is zonder twijfel het feit dat Bloc Party relevant blijft in de muziekwereld, het is en blijft – in tegenstelling tot het overgrote deel van het indie gros – een boeiende band die zijn grenzen opzoekt en bovenal niet vies is van een gewaagde sprong in het onbekende.

De eerste single Mercury zal geen potten breken, te abstract, niet echt radiovriendelijk en toch wel veruit het slechtste nummer van de plaat, maar dat neemt niet weg dat Intimacy bol staat van knappe nummers. Dit is geen hapklare brok muziek, je moet er even stevig op kauwen, maar nadien smaakt het wel verdomd lekker.

8,22

Bloc Party – Biko

Voorlopig is de plaat alleen digitaal beschikbaar, de fysieke release is gepland voor 27 oktober.