Ingedeeld onder: mjoezik
Ik had dit zelf al even zien aankomen maar gaf deze blog telkens het voordeel van de twijfel. Ik heb zeer veel plezier beleefd en heb geweldige contacten kunnen leggen door MyJukebox, maar op dit moment mis ik zowel de tijd als de motivatie/inspiratie om verder te bloggen op een degelijk niveau. Een spijtige zaak en misschien kom ik ooit nog onverwachts terug maar voorlopig houd ik het dus voor bekeken.
Merci aan alle lezers die hier af en toe eens een bezoek kwammen brengen.
Sinds 1 dag terug uit het hippe gebergte van Polen en Slowakije. En nu voor een tijdje alvast.
Tijdens mijn zoektocht naar wat muzikaal entertainment stootte ik op een Don’t Look Down sessie van the mighty Crystal Antlers. De mannen van Pitchfork TV hebben er weer een pareltje bij en het DLD-lijstje wordt langzamerhand redelijk indrukwekkend. Zo kan je nog steeds Yeasayer, The Thermals, HEALTH, Jose Gonzalez, The Hold Steady,… aan het werk zien op een dak ergens in New York.
Aangezien het nog even zal duren vooraleer Crystal Antlers naar België zullen afzakken, is dit (voorlopig) een waardig substituut.
Amper 18 maanden na A Weekend In The City laat Bloc Party hun derde plaat op de wereld los. Kele blijft experimenteren, dat is zowat de eerste vaststelling na enkele luisterbeurten.
Intimacy opent schreeuwerig, chaotisch tot verontrustend toe. Verschillende gitaarlagen, lang uitgesponnen, stemmen die elkaar flarden tekst toe schreeuwen en straffe drumlijnen. Het is even wennen aan het nieuwe geluid. Maar al gauw blijkt dat ook Bloc Party af en toe terug keert naar hun basis. Bedekt onder lagen elektronische beats en claps zit nog steeds het vertrouwde Silent Alarm geluid.
Voor een deel stelt het me gerust dat Bloc Party niet blijft stilstaan, niet steeds opnieuw een copie van Silent Alarm aflevert. Intimacy is niet de plaat die we hadden verwacht, maar wat viel er te verwachten? Na Flux keert Kele terug naar het gitaargeluid wat op zich geen slechte zet is. Maar de grootste verwezenlijking is zonder twijfel het feit dat Bloc Party relevant blijft in de muziekwereld, het is en blijft – in tegenstelling tot het overgrote deel van het indie gros – een boeiende band die zijn grenzen opzoekt en bovenal niet vies is van een gewaagde sprong in het onbekende.
De eerste single Mercury zal geen potten breken, te abstract, niet echt radiovriendelijk en toch wel veruit het slechtste nummer van de plaat, maar dat neemt niet weg dat Intimacy bol staat van knappe nummers. Dit is geen hapklare brok muziek, je moet er even stevig op kauwen, maar nadien smaakt het wel verdomd lekker.
8,22
Voorlopig is de plaat alleen digitaal beschikbaar, de fysieke release is gepland voor 27 oktober.
Ingedeeld onder: mjoezik
Reformat The Planet. een documentaire over het prille bestaan van Chiptune, een gloednieuw muziekgenre, is zonder twijfel één van de boeiendste documentaires die ik dit jaar op PitchforkTV heb gezien. Chiptune draait in essentie rond het produceren van 8bit geluiden (Gameboy geluiden). Al wat een mens hiervoor nodig heeft is een LSDJ of Nanoloop cartridge om in je Gameboy te knallen, en dan kan het componeren beginnen. Ik heb de LSDJ ROM versie gedownload en erg moeilijk is het niet om er wat miniloops mee te componeren al moet ik toegeven dat mijn Chiptune-niveau beduidend lager ligt dan dat van de muzikanten die in Reformat The Planet aan het woord kwamen. Maar we blijven oefenen.
Nog zo’n boeiend stukje muziekgeschiedenis is TV Party, een TV show op een kabelkanaal geleid door Glenn O’Brien. Glenn had, naast een erg creatieve en enthousiaste geest, ook een resem boeiende vrienden. Zo kwamen oa. Lou Reed, Andy Warhol, JJ Basquiat en nog wat duistere figuren hun bijdrage leveren aan de muziekshow. Voor zijn tijd was TV Party dan ook immens vernieuwend en bovenal shockerend. Zo werd er geregeld nogal losbandig omgegaan met verdovende middelen en andere rock ‘n roll attributen. Glenn en zijn maten genoten ervan zolang het duurde. Want na een paar jaar vond niemand het nog nodig om TV Party verder te zetten en stierf het format een eenzame dood.
Anyway, om terug te komen op heel het chiptune gedoe. Hier zijn enkele voorbeelden om een idee te krijgen van hoe het hele 8bit gedoe klinkt.
8 Bit Operators (alleen covers)
En van Gameboys gaan we naar circuit bending (want gameboys kan je ook benden) en van circuit bending naar Dijf Sanders (want Dijf kan circuit benden als geen ander). Homesick de nieuwste plaat van Dijf ligt in de winkels en staat vol psychedlische pop deuntjes. Veel heb ik er nog niet van gehoord, maar de myspace klinkt veelbelovend.
