Ingedeeld onder: mjoezik
Onlangs vroeger iemand mij: ” heyy wat is je favoriete Beck plaat?” waarop ik prompt, verbaasd door deze onverwachte maar niet onaangename vraag, antwoordde: ” Odelay, maar alleen voor de titel”. En gelachen dat we hebben. Ik weet alleen nog steeds niet waarom precies.
Ik praat niet veel over Beck, met niemand eigenlijk. Er zijn te weinig mensen in mijn directe leefomgeving die Beck kennen of goed vinden of die gewoon met mij willen praten. Alleen één van mijn vrienden, laat ik hem K. noemen, vertelde me onlangs dat hij de plaat Guerolito van Beck gedownload had. Ik heb hem meteen een klap met mijn deegrol gegeven. Hij had pijn. Platen van Beck mag je helemaal niet downloaden, die moet je kopen of stelen of lenen van een vriend en dan vergeten terug te geven, maar niet downloaden daarvoor zijn ze te geweldig. Een plaat van Beck in je cd-collectie hebben is een eer. Jazeker!
Ik heb ooit eens een cd uitgeleend aan een vriendin van mij. Het heeft verschillende maanden geduurd vooraleer ik hem terug had en toen liet ik het doosje vallen en was ie kapot, ik was toen zeer bedroefd en die vriendin heeft daar gewoon op staan kijken, zonder iets te zeggen hè. En het was dan nog een goeie vriendin. En ik ben zeer gesteld om mijn cd’s. Dat moet ongeveer de laaste keer geweest zijn dat ik een cd uitleende aan haar. Nadien ging ze naar Gent en zag ik haar bijna nooit meer en als ik haar nu nog eens zie praten we niet meer over cd’s uitlenen omdat dat niet zo praktisch is als je elkaar maar één keer per jaar ziet.
Het grote voordeel aan Beck is dat hij nooit vervelend klinkt. Dat kan vreemd klinken maar luister eens naar de vorige plaat van Liars (Drums Not Dead), allom geprezen van hier tot in Pitchforkland en ik vond die plaat soms echt vreselijk irritant. Ik heb niets tegen het noise-punk genre want HEALTH zit hier al enkele weken vastgeroest in mijn ghettoblaster maar Liars kunnen soms echt balanceren op het randje van het verfoeilijke. Hun laatste plaat vond ik wel heel goed, die stond bijna zelfs in mijn eindejaarslijst van 2007. Ik weet dus niet ofdat dat dan aan mij ligt maar sommige platen kan ik werkelijk niet beluisteren. Zo was er ook die plaat van The Knife (Silent Shout) van een paar jaar gelden, ook zo’n mega topper volgens iedereen in Pitchforkland. Geen seconde kon ik ernaar luisteren echt waar. Naar sommige platen moet je leren luisteren, en meestal zijn dat de beste.
Op de myspace van het muzikale meesterbrein is een nieuw nummer te vinden. Chemtrails – zo noemt het nieuwe nummer – is heerlijk zweverig en rustig. Kortom Beck maakt het niet té bond. Nieuwsgierigheid allom naar hoe de gansche plaat zal klinken!
