Sunset Rubdown was onlangs in Antwerpen. Ik heb dat optreden noodgedwongen moeten missen. Dik balen was dat. Deze Black Cab Session geeft een kleine impressie van hoe geniaal dat opterden ongeveer moet geweest zijn.
Ingedeeld onder: mjoezik
Tijdens de blok is de student op zijn zwakste, zo ook uw teerbeminde ondergetekende. Vandaag geeft hij zich helemaal bloot, een unicum zowaar. Hij presenteert u zijn grootste muzikale dwalingen.
Toen ik 12 jaar was kocht ik mijn eertse cd. Ik twijfelde tussen de nieuwe plaat van Britney Spears of die van Eifel 65. Ik ging naar huis met de Bom Funk MC’s.
Niet veel later wilde ik dolgraag eens naar een optreden van -godvergeefmij- Papa Roach. De zanger van dit nu metal gezelschap had zopas met zijn micro een gat in zijn hoofd geslagen op Pukkelpop. Ik vond dit cool.
Mijn vakantie dagen werden in die periode vakkundig versleten door het spelen van Tony Hawk’s Pro Skater 2. Buiten het feit dat dit een uitstekend spel was, vond ik de soundtrack zowaar nog geweldiger. Deze bestond onder andere uit nummers van Millencolin, Bad Religion, Lagwagon en The Ramones. Vele jaren lang was dit zowat de soundtrack van mijn leven.
Pro skater worden was mijn droom. Ik viel, had pijn en zei tegen mezelf dat ik toch wat meer het badminton-type was.
Ik heb gitaar leren spelen op de platen van Blink-182.
Nadat ik mijn Bom Funk MC’s plaat volledig kapot had gedraaid, liep ik naar de winkel met de intentie mijn muzikale horizon weer wat te verbreden. Ik kwam buiten met een plaat van Robbie Williams en Eminem. Missie geslaagd dacht ik.
Een mens mag dwalen en zeker in zijn kinderjaren.
Mount Eerie - In The Moonlight
Ingedeeld onder: mjoezik
Onlangs vroeger iemand mij: ” heyy wat is je favoriete Beck plaat?” waarop ik prompt, verbaasd door deze onverwachte maar niet onaangename vraag, antwoordde: ” Odelay, maar alleen voor de titel”. En gelachen dat we hebben. Ik weet alleen nog steeds niet waarom precies.
Ik praat niet veel over Beck, met niemand eigenlijk. Er zijn te weinig mensen in mijn directe leefomgeving die Beck kennen of goed vinden of die gewoon met mij willen praten. Alleen één van mijn vrienden, laat ik hem K. noemen, vertelde me onlangs dat hij de plaat Guerolito van Beck gedownload had. Ik heb hem meteen een klap met mijn deegrol gegeven. Hij had pijn. Platen van Beck mag je helemaal niet downloaden, die moet je kopen of stelen of lenen van een vriend en dan vergeten terug te geven, maar niet downloaden daarvoor zijn ze te geweldig. Een plaat van Beck in je cd-collectie hebben is een eer. Jazeker!
Ik heb ooit eens een cd uitgeleend aan een vriendin van mij. Het heeft verschillende maanden geduurd vooraleer ik hem terug had en toen liet ik het doosje vallen en was ie kapot, ik was toen zeer bedroefd en die vriendin heeft daar gewoon op staan kijken, zonder iets te zeggen hè. En het was dan nog een goeie vriendin. En ik ben zeer gesteld om mijn cd’s. Dat moet ongeveer de laaste keer geweest zijn dat ik een cd uitleende aan haar. Nadien ging ze naar Gent en zag ik haar bijna nooit meer en als ik haar nu nog eens zie praten we niet meer over cd’s uitlenen omdat dat niet zo praktisch is als je elkaar maar één keer per jaar ziet.
Het grote voordeel aan Beck is dat hij nooit vervelend klinkt. Dat kan vreemd klinken maar luister eens naar de vorige plaat van Liars (Drums Not Dead), allom geprezen van hier tot in Pitchforkland en ik vond die plaat soms echt vreselijk irritant. Ik heb niets tegen het noise-punk genre want HEALTH zit hier al enkele weken vastgeroest in mijn ghettoblaster maar Liars kunnen soms echt balanceren op het randje van het verfoeilijke. Hun laatste plaat vond ik wel heel goed, die stond bijna zelfs in mijn eindejaarslijst van 2007. Ik weet dus niet ofdat dat dan aan mij ligt maar sommige platen kan ik werkelijk niet beluisteren. Zo was er ook die plaat van The Knife (Silent Shout) van een paar jaar gelden, ook zo’n mega topper volgens iedereen in Pitchforkland. Geen seconde kon ik ernaar luisteren echt waar. Naar sommige platen moet je leren luisteren, en meestal zijn dat de beste.
Op de myspace van het muzikale meesterbrein is een nieuw nummer te vinden. Chemtrails - zo noemt het nieuwe nummer - is heerlijk zweverig en rustig. Kortom Beck maakt het niet té bond. Nieuwsgierigheid allom naar hoe de gansche plaat zal klinken!
Ingedeeld onder: mjoezik
Voor de tweede keer zakte MyJukebox af naar Brussel om daar wat shizzle uit te checken. Op het programma stonden dit maal twee redelijk onbekende groepen.
Bunny Rabbit is een hip hop duo uit Brooklyn. Een vreemde setting, vreemde sfeer en vreemde artiesten maar een niet onaardig optreden. Meer Bunny Rabbit –> check de myspace.
Noise punk of eerder ”racket music” zoals ze zelf zeggen. HEALTH is luid en chaotisch. De vier groepsleden liggen veelvuldig over de grond te kruipen terwijl ze hun trommels, gitaren en micro’s verbouwereren. Kortom, HEALTH is niet wat men verwacht van een avondje les nuits botanique, maar boeiend is het wel. Meer HEALTH –> check Pitchfork TV!
from www.pitchforkmedia.c posted with vodpod
Ik heb Coldplay altijd redelijk “cava” gevonden. Hun nieuwe plaat komt binnenkort uit en de eerste single Violet Hill is er al. Check hier de geweldige video!
Ingedeeld onder: mjoezik
Vorige vrijdag beleefde MyJukebox een heuse “waaaaw”-ervaring bij Of Montreal maar ook Forward Russia en We Are Scientists waren best te pruimen. Lees hier wat ik er van vond.
Of Montreal - We Were Born The Mutants Again With Leafling
Jonge Canadese broekies maken hun eerste échte plaat. Lees hier wat MyJukebox daar van vindt.
Als extraatje… een paar nieuwe TPC nummers!
Sint-Truiden zendt zijn zonen uit. De mannen gaan gebukt onder het alter ego van Johnny Berlin en maken post-punk. Deze maandag stelden ze hun eerste/tweede? langspeler Find What You Love And Let It Kill You voor in de Rumba. MyJukebox was er bij.
Het geluid in de Rumba zuigt! Die drum klonk ongelooflijk scherp waardoor de rest als één berg noise over je heen kwam. Later werd het wel wat beter, maar voor MyJukebox was het kalf al verdronken. Maar ere wie ere toe komt, Johnny Berlin speelde ondanks het erbarmelijke geluid een verdienstelijke set. Aboluut hoogtepunt… John Wayne Gacy Jr. de cover van Sufjan Stevens die ook op hun myspace te beluisteren is. Zeer spijtig dat deze niet terug te vinden is op de plaat.
Hun nieuwe plaat klinkt ook lang niet slecht, zeer catchy synths en riffs en een dosis tempowisselingen zorgen voor de nodige variatie. Ondanks het ongelooflijke over aanbod van post-punk/indie groepen van dezer dagen weet Find What You Love And Let It Kill You toch te boeien. Niet elk nummer is even gewedig maar we horen toch dat het overgrote deel van de nummers best te pruimen zijn. The Cure is immer aanwezig op Four en ook Bender Part, Echoes en Upper Middle Class zijn straffe songs. Sint-Truiden, het land van Katarakt en de appelbomen, heeft met Johnny Berlin een bende nieuwe local heroes erbij, als deze kerels dat al niet waren.
Ingedeeld onder: mjoezik
MyJukebox heeft grootse plannen en heeft het nu even zeer druk. Binnenkort volgen er weer meer posts.
