Ian Curtis heeft geen gemakkelijk leven gehad, dat is wel het minste wat ik kon opmaken uit Control de eerste film van rockfotograaf Anton Corbijn. Control is gebaseerd op het book Touching From A Distance, een boek geschreven door Deborah Curtis. Miss Curits is eveneens co-producer van de film.
Ik ging eigenlijk in de eerste plaats om te genieten van de muziek en wat meer te weten te komen over de band Joy Division. Kortom, ik verwachtte geen schokkend goede biopic maar Control is zoveel meer dan alleen een biopic over Joy Division. Sam Riley zet hier zonder twijfel een van de beste acteerprestaties van het jaar neer. Het is ongelooflijk hoe hij Ian Curtis imiteert, Sam Riley lijkt niet alleen op Ian Curtis hij is het gewoon. Vooral bij de robot-achtige wandelbewegingen tijdens de optredens maar ook de andere vreemde tics, aanvallen en zelfs zijn stem. Alles klopt gewoon. Tijdens de optredens wordt er trouwens ook echt live gespeeld wat ook weer een extra dimensie geeft aan de film. Hoe meer succes Joy Division boekt, hoe zwaarder het wordt voor Ian. Hij wilde nooit beroemd worden en op het toppunt had hij er ook geen plezier meer in. Dit tot grote frustratie van de fans en waarschijnlijk ook de bandleden. Maar de grootste innerlijke kwelling komt toch van die andere kant, zijn driehoeksverhouding met Deborah Curtis (zijn vrouw) en Annik Honoré (de belgische “groupie”). De andere personage’s zijn beduidend minder uitgewerkt maar dit voelt nooit echt aan als een gemis. Ian is zo’n fascinerende persoonlijkheid dat er makkelijk een hele film aan besteed kan worden.
Joy Division schreef muziekgeschiedenis en Ian was daar voor het grootste deel verantwoordelijk voor al viel dit voor hem zeer zwaar. Control geeft een beeld van de man achter het muziekaal genie zonder hem ooit echt te gaan verheerlijken. Een zeer sterke biopic en een aanrader voor elke filmliefhebber.
