My Jukebox

Suffe jan kan er wat van, na allom gelauwerd te zijn om dit album brengt hij enkele maanden later opnieuw een meesterlijk plaatje uit vol met b-kantjes. Als zelf al deze b-kantjes ver boven het gemiddelde zitten weet je genoeg.

Nu gaan we het niet hebben over die b-kantjes maar over die ene meesterlijke plaat die sufjan tot in de hoogste regionen van de alternatieve muziek heeft geschopt. Die cd, Illionoise, is de tweede in zijn reeks van 52 cd’s!! Ja sufjan wil over elke Amerikaanse staat een cd maken een ambitieus man zoveel is zeker. Of dit lukt of niet ( waarschijnlijk niet aan dit tempo ) kan ons weinig schelen zolang hij maar muziek blijf maken.

Op de cd staan de meest wondermooie deuntjes, elke song zou een single kunnen zijn maar alternatief als hij is brengt hij er niet eentje uit op single. Je moet het horen om het te geloven, een eerste luisterbeurt zal wat vreemd aanvoelen zeker als je het hardere werk gewoon bent maar uiteindelijk betrap je er jezelf op telkens weer opnieuw die ene cd te luisteren. Absolute hoogtepunt op de cd:‘John Wayne Gacy, Jr’ een acoustisch liedje over een seriemoordenaar en niet te vergeten ‘Come on feel the illionoise’ met een duidelijke riff van the cure maar ja who cares! In iedergeval een meesterwerk dat aan te velen onbekend is. Halen die handel

Beetje laat, maar ja hier is dus de nabeschouwing van Rock Werchter 2006.

Donderdag 29 juni:

Na tentje te hebben opgezet in een bloed hete verschroeiende middagzon begeef ik mij met enkele andere vrienden naar de festival weide. Het eerste echte concert is dat van de kerels van Tool. Een van de hoogtepunten maar veel te kort ( zoals alle hoogtepunten ) shism wordt lekker niet gespeeld en dat was toch wel balen voor de rest lekker luid een ideale start.

vervolgens kwam Manu Chao, 3/4 stond daar natuurlijk voor de peppers maar toch stond de hele weide te dansen op de heerlijke “samba” van me gustas tu.

de peppers: 80 000 men can’t be wrong, toch wel vond ik john was subliem en flea was ubberfunky maar Anthony liet het toch wat afweten. Desalniettemin en must see voor ieder zichzelf respecterende festivalganger.

Vrijdag 30 juni

Nauwlijks geslapen de eerste nacht in een veel te hete tent, ff opfrissen en dan meteen een ontbijtje fixen.

Clap Your Hands Say Yeah: Chaos, maar wat een wondermooie chaos, CYHSY heeft het en ze weten het. De zanger ziet er ietwat vreemd uit maar de muziek is beestig goed.

The Kooks: De sensatie van het jaar, misschien nog meer dan de Arctic monkeys. Goed concert met als hoogte punt Naïve. Brit-pop op zijn best.

Muse: Bombastischer dan muse bestaat niet, zelden zo platgedrukt geweest voor en tijdens een optreden. Muse is voor mij altijd goed, deze keer was het super. Moshen tot je er letterlijk bij neervalt en nog steeds genieten van de muziek. Van mij mag muse elk jaar op de affiche staan.

The Who: Livin’ legends die kerels, gezien van heel, heel ver op de weide. Lekker uitblazen en genieten.

Zaterdag 1 juli

De topdag van Werchter, ik zou eigenlijk voor de mainstage moeten camperen vandaag maar de verschroeiende hitte laat dit niet toe. Toch nog heel wat optredens gezien.

Wolfmother: 3 Australiërs met veel potentieel, vooral het orgel was geweldig, elke band zou een orgel moeten hebben.

Arsenal: Belgische band, lekker zomers en veel beter dan wat ik verwacht had.

Arctic monkeys: Piepjong en al zo ongelukkig stond in het festivalboekje. En zo zagen ze er ook uit, heerlijk optreden van deze britten.

The Raconteurs: Jack White had zijn versterker volledig opengedraaid, luider dan Tool maar niet beter. Een paar goede covers ( bang,bang) en een paar goede liedjes.

Placebo: Grootste tegenvaller van het festival, een nogal lege sound en gespeeld met weinig gevoel;

dEUS: Belgische trots. Beste concert van het festival, dit was gewoonweg on-ge-loof-lijk. Suds ‘n soda, little arithmetics, Via, .. teveel om op te noemen. Hierna was alles een anti-climax

 Zondag 2 Juli

We hebben besloten om vandaag al te vertrekken wegens de hitte, nog even vlug een paar optredens meepikken en het zit er weer op voor dit jaar.

Danko Jones: Een man met een ooglap voorspelde weinig goeds, al bij al een zeer geslaagd optreden met de beste bindteksten in jaren.

Eels: Mja, viel wel mee, niets speciaals.

Einde van het festival. See Ya next year Herman!